Personal | Jeugdsentiment

In deze ietwat saaie periode van mijn studie zoek ik nog wel eens de afleiding op. Ik neus wat rond op Facebook, Pinterest, Instagram en Bokt.nl. Vanmorgen, via Bokt.nl, las ik een blog van TypischCharlotte over ‘vroeger’. Hoe oud of jong je ook bent, iedereen heeft herinneringen aan vroeger. En een blog is een uitstekende plek om die vast te leggen.

Vorige week stapte ik in lijn 64; de bus van Almelo naar Tubbergen. Ik had een afspraak met de huisarts, welke ik nog steeds in mijn oude woonplaats heb. Vanuit de bushalte liep ik -terugdenkend aan de tijd dat ik nog elke week terug reisde, met mijn grote weekendtas op wieltjes, vanuit Leeuwarden- in het zonnetje over hetzelfde schuin gelegde tegelpad. Verhuizen naar en studeren in Leeuwarden is alweer zes jaar geleden. Het is soms bizar hoe snel de tijd gaat.

Drie jaar geleden was ik klaar met studeren in Leeuwarden en kwam ik terug in Tubbergen wonen. Echter hebben mijn ouders helaas het ouderlijk huis, waar ik van mijn 3e tot 23e jaar heb gewoond (kamer in Leeuwarden niet meegeteld) moeten verkopen. Een ander huisje in Tubbergen was snel gevonden. En met het hele gezin hebben we de boel redelijk snel kunnen verhuizen. Ergens ben ik wel benieuwd hoe het oude huis er nu uit ziet. Wat is er allemaal veranderd? Hoe is mijn oude slaapkamer ingericht? De mensen die er nu wonen zijn jong, ongeveer één jaar ouder dan ik. Ze zullen het er vast erg mooi hebben gemaakt.

Afbeelding

Ik en mijn broertje, appels voeren aan de pony’s vlakbij ons huis.

Ik loop langs mijn oude basisschool. Het gebouw is volledig vernieuwd, maar de herinneringen aan de omgeving van de school zijn er nog. Het zebrapad waar we altijd twee aan twee moesten oversteken als we naar de sporthal gingen. En het huis naast de school waar een grote donkere hond de oprit bewaakte. Ook het schoolplein is niet meer herkenbaar. Ik herinner met het halve maan klimrek die er stond, waar vaak klassenfoto’s op werden gemaakt. En het geverfde hinkelspel op de grond, waar ik met mijn vriendinnetjes Sanne, Patricia en Annemiek, met een simpele korte tak van de boom, het hinkelspel speelde.

Het hele dorp roept herinneringen op. Ik herinner me het rijtjeshuis, waar we ook nog eventjes hebben gewoond in de tijd dat mijn ouders op zoek waren naar een perceel om hun eigen huis te bouwen. De buurman heette Jan, we noemden hem Buurman Jan. Buurman Jan had een grote pot met van die gekleurde dropjes en heel veel speelgoed. Hij moest wel eens op mij en mijn broertje oppassen en dan mochten we van zijn dropjes snoepen.

Ik herinner me mijn oude slaapkamer in het grote eigen gebouwde huis. Toen Jordi werd geboren werd de zogenoemde speelkamer mijn slaapkamer. Het was een mega grote kamer met schuine muren, boven de garage. Al ons speelgoed stond daar ook. We hadden ontzettend veel Lego. En ik herinner me mijn grote verzameling speelgoedpaarden. En de door Robin getimmerde stalletjes. Met de Lego speelden we een heel dorp na. Als kind had ik een grote fantasie en kon soms uren spelen op mijn slaapkamer.

Ik herinner me mijn verzorgpaard dat een eindje verderop achter het industrieterrein stond. En de keer dat dit paard op hol sloeg en zo over de verharde weg gallopeerde. Als mijn ouders me ‘kwijt’ waren hoefden ze nooit ver te zoeken; ik was altijd bij de stallen. Ik herinner me mijn andere oude buurman en buurvrouw, zij wonen in een supernetjes en schoon huis. Elke keer als zij op vakantie waren mocht ik hun kat te eten geven. En ik durfde dan niet met schoenen aan naar binnen. Ik herinner me alle buurjongens en buurmeisjes. We speelden heel vaak fanatiek op straat. Met rolschaatsen, skelters met aanhangers, zelf getimmerde schansjes, stoepkrijten, kamperen op het voetbalveldje naast ons huis, stoeprandje spelen en elke avond een grote groep voetballende kinderen (en de bal die dan vaak in onze tuin belandde en papa die de bal weer terug schoot).

Afbeelding

Tweede klas St. Canisius. Linksonder zit Sanne, daarnaast zit ik. Rechts in het midden staat Annemiek, daarnaast staat Rianka.

Ik herinner me de omweg die ik fietste naar mijn oude middelbare school, zodat ik wel samen kon fietsen met vriendinnetje Sanne. Zij is nu nog steeds één van mijn beste vriendinnen. Ik herinner me het grote sportveld van de middelbare school. Waar we rondjes omheen moesten hardlopen. En de kantine, waar we op de gekleurde blokken het kaartspel ‘pesten’ aan het spelen waren. Rianka werd een nieuw vriendinnetje vanaf de brugklas. Zij is nu ook nog steeds één van mijn beste vriendinnen.

Nu ik zo typ kan dit wel mijn langste blogbericht ooit worden. Ik herinner me nog zoveel. Terugdenken aan vroeger is fijn. Hoe oud je ook bent, iedereen heeft jeugdsentiment.

 

xx Sabine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s