Personal | Toekomst; nooit hoe jij het gedacht had

Dikke stress. Dat had ik rond deze tijd, precies een jaar geleden. Een tentamen voor mijn propedeuse moest nog voldoende behaald worden. In the pocket. En nu..
Ik zit achter mijn laptop, aan de eettafel, die tegelijkertijd functioneert als mijn werkplek. Mijn nieuwe awesome lerarenagenda en een aantal mappen liggen links van mij. De to do list voor vandaag ligt tussen mijn armen die zich over het toetsenbord strekken. Stofzuigen, KPN regelen, boodschappen doen – best wel een chille to do list eigenlijk. Zo aan het eind van mijn zomervakantie.

Vorige week donderdag leerde ik ze kennen. In één klap. Harde klap. Om half negen s’ochtends stroomden maar liefst zestig nieuwe leerlingen het leerplein (een groot lokaal) binnen. Toen alle leerlingen eenmaal een stoel hadden gevonden begon ik met de zoektocht naar mijn harde stemgeluid. “Hallo, euhm, goedemorgen, mijn naam is..” – tjeeminee wat zijn ze druk zeg.. en veel.. en jong.. en.. hee daar is die harde stem – “Jaaa jongens en meisjes, vandaag gaan we beginnen met een nieuw schooljaar vol biologie, natuurkunde en scheikunde. Mijn naam is mevrouw Timmer en het programma voor deze ochtend is als volgt..”. En daar ging ik. De lerares in mij werd aangewakkerd door de luisterende koppies van zestig MBO niveau 3 en 4 tweedejaars leerlingen. Na de lunch deed ik hetzelfde programma opnieuw. Samen met mijn directe collega en tegelijkertijd stagecoach ontvingen we negentig eerstejaars leerlingen. Dat gaat niet passen dacht ik.

Een hoop nieuwe gezichten en minstens net zoveel koffie. Wat een start van mijn afstudeerjaar zeg. Afstudeerjaar, nooit gedacht dat ik hier zou staan. Maar hey je moet toch een keer de boel afronden wil ik daadwerkelijk als full time docent voor de klas komen te staan. Aan motivatie in ieder geval geen gebrek! Maar of het me gaat lukken om in dit laatste jaar alle zaken af te ronden is nog maar de vraag.

“Als je iets begint weet je meestal niet hoe het zal aflopen”. Een quote van Carry Bradshaw, Sex and the City; het enige programma wat ik tijdens mijn zomervakantie een beetje heb gevolgd op tv. Hoe graag ik het soms zou willen weten, veel begonnen avonturen, studies en relaties gaan niet zoals ik het had gedacht.
Ooit woonde ik in Leeuwarden, drie jaar lang, in een kamer waar ik op dat moment ontzettend trots op was. Na wat ‘mislukte’ studies verhuisde ik terug naar Twente. In Leeuwarden werd ik lid van een studentenvereniging, en later ook van een damesdispuut. Geld, veel geld. Veel drank en gezelligheid. Ik heb er lol gehad en bovendien ook veel geleerd. Maar echte vriendinnen? Die ‘koop’ je niet. Na drie jaar werd ik oud-lid. Met plezier.

Al twaalf jaar werk ik in de horeca, waarvan nu bijna drie jaar bij het Theaterhotel. Ik leer er nieuwe vrienden kennen en merk dat het vak in de horeca mij ook wel bevalt. Ontzettend jammer zal ik het vinden als ik daar straks weg ‘moet’ wanneer ik afgestudeerd ben.
Met collega’s gaan we, vooral op zondag, vaak nog even de stad in. Op dat moment is alleen De Stam nog open. Een klein studentensociëteit-look-a-like café, met centrale pooltafel en bekraste wc deuren. Zowel de muziek als de leeftijdscategorie is zeer divers.
Niet zo lang geleden sprak ik er een jongen. Ik kende hem als kameraad van mijn collega/chef bediening en wist dat ook hij een functie in de horeca heeft. Om hem niet op de kosten te jagen zei ik “zoete witte wijn”, nadat hij vroeg wat ik wilde drinken. Bij de bar zag ik hem het glas bekijken, ruiken en proeven. “Nee doe dat nou niet!” riep ik. Maar al te goed wist ik dat die wijn van De Stam niet te zuipen is. Na een zuur gezicht en verbaasde blik liep hij met het glas wijn naar mij toe. “Waarom drink je dit?” vroeg hij. Tsjah dat is een goede vraag.. We konden er wel om lachen. Hadden het heel gezellig. Veel gekletst en direct veel geleerd over wijn, vooral op de terugweg naar huis. De volgende dag een fijn gevoel en facebookvriend-verzoek rijker.

Met relaties loop ik nogal te stoeien sinds ik anderhalf jaar geleden vrijgezel werd. Scharrelen met een collega zal ik nooit meer doen. En een rebound ben ik niet waard. Mijn aandacht is nu bij mezelf, vriendschappen en mijn studie. Tenminste, dat zei ik kort geleden. Maar die ene jongen die ik sprak in de Stam is toch wel ERG leuk…  Misschien moet ik opa en oma’s wens maar eens in vervulling laten gaan en toch een jongen vinden waar ik oud mee wil worden. En dan die jongen voorstellen aan mijn opa en oma, en nog met hem trouwen voordat opa en oma er niet meer zijn. Een hele uitdaging, gezien de leeftijd van beiden en de gezondheid van opa op dit moment.
Het aangaan van een nieuwe relatie blijft spannend. En de start van mijn afstudeerjaar net zo. Eén ding is zeker; de toekomst is nooit zoals jij het gedacht had. En dat is helemaal niet erg.

Onderschrift IKVOELVLINDERS

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s