Personal | Bliepen of Klagen

Blij alsof het een cadeautje is en balen dat ik deze keuze niet eerder heb gemaakt. Maar hey, ik kan altijd balen van keuzes die ik achteraf veel eerder had moeten maken (misschien moet ik eens stoppen met dat achteraf gedoe? Lijkt me een goed idee!). Anyhow, een cadeautje dus. Is het helemaal niet hoor. Honderd euro kost het me per maand namelijk. Na veel overwegingen toch maar gedaan en ik heb er geen spijt van. Eenmaal per post ontvangen wilde ik het direct gaan uittesten, maar toen.. werkte het niet. Tijd voor een nieuwe. Van glimmend geel naar glimmend blauw. Volop in gebruik momenteel. Waar heb ik het toch over?

De OV-chipkaart. Een Dal-vrij abonnement. Saai hé? Toch ben ik er super blij mee. Onbeperkt vrij reizen buiten de spits en in het weekend. Ik reis graag met de trein en alle dagen van de week kan ik redelijk goed mijn eigen tijden bepalen. Soms moet ik er wat langer voor op mijn werkplek blijven, waar ik alvast aan mijn (t)huiswerk kan werken. En vervolgens lekker lanterfanten in een rustige trein. Heerlijk.

Mijn net nieuwe maar nu al oude glimmende gele OV-kaart is op de post. “Een kapotte antenne” wist een mannetje van de NS me te vertellen. Binnen drie weken ontvang ik een nieuwe kaart. Tot die tijd reis ik met de glimmende blauwe. Goed geregeld zeg!

Ik snap überhaupt niet waarom de meeste Nederlandse reizigers altijd zo klagen op de NS. Laatst kon ik, erg laat op de avond, met de trein niet verder vanwege een aanrijding met –sorry voor het niet zo leuke onderwerp – een persoon. Overal staan taxi’s, want bussen inzetten lukt niet meer op zo’n laat tijdstip. Kosten kunnen worden gedeclareerd en je komt hoe dan ook op je eindbestemming. Ook de kosten die ik heb gemaakt sinds mijn net nieuwe maar nu al oude glimmende gele OV-kaart niet werkte, kan ik declareren. Mij hoor je niet klagen.

Zo nam ik ooit in Londen de trein. Ergens ten noorden van Londen stond ik vervolgens op een later tijdstip te wachten op de trein terug. Geen trein. Geen bericht. Geen bus. Geen taxi. Geen medewerkers. Niks. Wel een ontzettend verwende klagende Nederlandse vrouw; ik dus. Die vervolgens een hotel kon boeken in een onbekende plaats. Geen declaratie mogelijk. Geen excuus. Sindsdien ben ik anders naar de NS gaan kijken. Waar in de winter nog wordt omgeroepen dat de trapjes van de trein glad kunnen zijn als het vriest. En waar Nederlandse reizigers dan nog het lef hebben om te klagen dát die trapjes daadwerkelijk glad zijn. Ze zouden allemaal eens in een ander land met het openbaar vervoer moeten gaan.

Vrolijk bliep ik, sinds mijn nieuwe reisproduct, langs de uit- of incheck-paal, maak ik gesprekken met allerlei mensen in de trein en kan ik stiekem glimlachen om de klagende verwende Nederlander.

Onderschrift IKVOELVLINDERS

Advertenties

Een gedachte over “Personal | Bliepen of Klagen

  1. Pingback: Lijstje | 30 voor 30, deel 1 | Ik Voel Vlinders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s