Personal | Rouw

Niet alleen mijn studie is schuldig aan de tijd die tussen mijn vorige blogpost en deze zit. Er is iets gebeurt. Er is iets ergs gebeurt. En hoe graag je ook van je af zou willen schrijven…echt blogwaardig is het niet.

“Hoe voel je je vandaag lieverd?”
“Mwoah, gaat wel”.. “ups & downs”
“Oke”
“Wil jij koken schat?”
“Ja hoor”
Ik rijd naar de Albert Heijn en koop wat groenten. Graai een yoghurt uit het koelvak en loop naar de kassa. Thuis eten we, voor de tv. Bord op schoot. Stil. De katten schooieren om een hapje. “tsssk, jij krijgt niks!” roept mijn vriend.

Op 24 januari, vier dagen na een verschrikkelijke en onverwachte diagnose alvleesklierkanker met uitzaaiingen naar de lever, is mijn schoonvader overleden.

“Wat moet ik toch aan bij de uitvaart? Kan deze blouse onder dit jasje?”
“Zit mijn stropdas recht?”

In de eerste week na zijn overlijden zijn we met z’n allen gefixeerd op het regelen van de uitvaart. To do lijsten worden opgesteld en afgewerkt en onverklaarbaar rare vragen worden zonder schaamte behandeld door de meelevende uitvaartondernemer.

En nu. Nu schrijf ik. En wis ik uit. Studeer ik, maar leer niks. Ik moet er voor mijn vriend zijn.
Vandaag schreef ik een gedicht voor hem.

Waar was je?

Toen ze me dat blauwe hemd aangaven,
in het bed met dat gele laken,

me in een bakje lieten braken,
mijn ziekte bleek niet te handhaven.

Toen was ik thuis lieve papa, thuis in Apeldoorn.

En toen ze me in de gaten hielden,
zakken vol vloeistof en bloed,
slapen ging best goed,
een arts die naast me knielde.

In de wachtkamer lieve papa, ik zat in de wachtkamer.

En toen ze aspirine in me lieten lopen,
mijn pijn weg streelde,
en zakelijk mededeelden
dat ik niet meer mocht hopen.

Toen zat ik naast je papa, en hield ik je hand vast.

En toen ze me lieten gaan,
vechten kon niet meer,
het deed zo zeer,
mijn hart ging langzaam stil staan.

Toen stond ik naast je papa, en moest ik huilen.

En toen ze me weer aankleedden,                        
me in een kist legden,
wat lieve woorden zegden,
en de deksel erop deden.                                          

Toen schonk ik wijn in papa, en proostte op jou.

Rouw is raar. Iedereen doet het op zijn manier. Voor mij helpt schrijven. En die honderden kaarten en bloemen en berichten, die zijn bijzonder hartverwarmend.

Onderschrift IKVOELVLINDERS

Advertenties

10 gedachtes over “Personal | Rouw

  1. Wauw. Wat een ontzettend mooi en aangrijpend gedicht heb je geschreven. Ik kan me niet inbeelden hoe je je nu voelt of wat je doormaakt, maar ik word er even stil van. Wat een droevig nieuws en shock moet dit voor jullie geweest zijn. Gecondoleerd en ontzettend veel sterkte voor jou, je vriend en iedereen om je heen.

  2. Wat een indrukwekkend stukje Sabine. Lijkt me onwerkelijk en vreselijk tegelijk om zo snel je schoonvader te verliezen. En voor je vriend, zijn vader.. Bizar. Mooi hoe je er over schrijft, schrijven is in zo’n geval een hele mooie uitlaatklep.

    Prachtig en ontroerend gedicht heb je geschreven. Heel veel sterkte met elkaar. Groeten, Jos Eising.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s