Personal | Winkelhorror

35529c5dd9a53feca99930f8959eebe3

In mijn paspoort staat dat ik van het vrouwelijk geslacht ben. Ik denk dat het klopt. Naast de primaire en de secundaire geslachtskenmerken, heb ik ook een groot aantal tertiaire geslachtskenmerken die erop duiden dat ik een vrouw ben; ik begrijp namelijk dat je nooit te veel schoenen kunt hebben, ik verlaat het huis niet voordat ik minstens een half uur aan mijn haar en make-up gewerkt heb, ik klets de oren van ieders hoofd en over auto’s of andere techniek weet ik niks te vertellen. Tot zover een uitgemaakte zaak, ik ben een meisje.

Er is echter iets waarin ik afwijk van de meeste vrouwen. Ik hou niet van winkelen. Even snel de stad in om iets te kopen waarvan ik denk dat het van pas komt, dat vind ik nog wel aardig, maar echt een hele middag of zelfs dag door een stad slenteren om kleding en schoenen te passen en te kopen, dat vind ik een verschrikking.

Als ik me er weer eens aan waag, omdat ik het toch leuk hoor te vinden, dan loopt het altijd op een teleurstelling uit. En verplaats ik me zo snel mogelijk naar een terras. Misschien heeft het te maken met dat ik een ietwat vertekend beeld van mijn eigen lichaam heb. Aangezien mijn figuur in de afgelopen tien jaar nogal wisselend is geweest. En daarnaast heb ik echt de ballen verstand van mode. Hoe het hangende kledingstuk op een rekje misschien wel mooi staat op mijn lichaam, daar heb ik ook geen oog voor. Ik kies een kledingstuk en neem het mee naar het pashokje. Vervolgens zijn er een paar scenario’s. Scenario één: ik trek mijn kleding uit, schrik zo van mijn spiegelbeeld in het tl-licht dat ik het meteen weer aantrek en ren gedeprimeerd de winkel uit. Scenario twee: het kledingstuk past niet, wat dezelfde depressie tot gevolg heeft. Vooral doordat het eerder genoemde tl-licht nog eens benadrukt dat het écht, écht, écht niet past. Scenario drie: het past, staat geweldig, ik móet het hebben en… het kost een half maandsalaris. Welk van de drie scenario’s ook van toepassing is, ik ben daarna wel aan een glas wijn toe op een terras.

Dan is er nog het probleem van de pashokjes zonder spiegel in combinatie met de overijverige verkoopster. Een combinatie waar ik vrij ongelukkig van word. Ik neem een broek mee naar het pashokje en twijfel al behoorlijk. ‘Krijg ik de broek überhaupt wel over mijn dijen?’ denk ik in stilte. Ik trek de broek aan, het past. Om te weten of de broek ook daadwerkelijk mooi zit, moet ik het pashokje uit. Ik weet dat aan de andere kant van het gordijn de verkoophyena wacht. Ik verzamel al mijn moed en stap het hokje uit. Ik bekijk mezelf van alle kanten en constateer dat de broek verrassend goed staat.

“Ik kan kijken of we hem nog in een maatje groter hebben?”

*poef* Weg is mijn zelfvertrouwen. “Nee. Dank je, ik vond hem toch al niet zo mooi.” kan ik nog net uitbrengen en snel trek ik mijn eigen vertrouwde kleren weer aan.  Mocht ik nou al een glas wijn?

Ik probeer het bij een winkel verderop in de winkelstraat. Het is er rustig en als ik binnenkom komen uit twee hoeken verkoopsters op me af. ‘Zoek je iets bijzonders?’ zeggen ze in koor. Ze schrikken er zelf een beetje van. ‘Neuh, ik kijk gewoon even rond.’ Waarna de dames hun hoek weer inschuifelen. Ik ben me echter zo bewust van hun blikken, dat ik totaal niet meer registreer wat er in de rekken hangt. Kansloze missie. Snel verlaat ik ook die winkel.

Ik heb er niets mee, ik hou er niet van en als je het mij vraagt zijn webwinkels de beste uitvinding sinds die druiventrosjes die ervoor zorgen dat je tafelkleed niet van je tuintafel waait. Passen doe ik in het vriendelijke licht van mijn slaapkamer, zonder pottenkijkers. Als het niet past, hoef ik dat tegen niemand te zeggen en het allermooiste is dat ik meestal te lui ben om de betaling via IDEAL af te ronden, waardoor ik uiteindelijk besluit toch maar gewoon niks te kopen. Scheelt bakken met geld.

Als je het zo bekijkt heb ik nu dat glas wijn wel verdiend.

Onderschrift IKVOELVLINDERS

Advertenties

5 gedachtes over “Personal | Winkelhorror

  1. Een hele dag echt winkelen en op jacht is ook mijn ding niet… Maar van beautystore naar gaaf boetiekje, naar terrasje naar beautystore is wel helemaal mijn ding!
    Webshops vind ik fantastisch, maar meestal niet voor kleding. Ik heb al een aantal keer gehad dat het materiaal tegen valt, of dat de kleuren anders zijn (wehkamp, zalando), waardoor je de rompslomp van het terugsturen krijgt. Dan pak ik maar liever een maatje groter in de winkel :). Gelukkig heeft Steps een normale winkel én een webshop en bij die keten slaag ik echt áltijd!

  2. Heerlijk geschreven, ik moest luidop lachen bij de verwijzing naar die tafellakenhangers (ja, inderdaad, beste uitvinding OOIT). Maar erg herkenbaar. Ik hou wel van shoppen, maar na een uurtje ben ik het alweer beu. Schoenen passen nooit (ze hebben mijn grote maat bijna nergens), broeken passen nooit (mijn benen zijn te lang). Ik eindig altijd met alleen wat shirts en accessoires (die ik gelukkig niet hoef te passen).

  3. Fantastich beschreven! Ook ik hou niet van winkelen. Mijn redding is geweest dat ik ooit persoonlijk kleur en stijladvies heb laten opstellen. Hierdoor weet ik exact welke kleuren en kledingvormen ik moet kopen. Daarnaast heb ik een vaste winkel waar ik altijd heen ga. Dit is een klein boetiekje met een vriendelijke eigenaresse die mij altijd helpt met kiezen. Ze blijft altijd keurig binnen mijn budget en ik ben meestal binnen drie kwartier klaar. Echt zo fijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s