Personal | Veel hooi en een vork

Met tranen in mijn ogen nam ik de afgelopen weken een van de meest moeilijke en confronterende stappen in mijn leven.

cropped-if-stress-burned-calories

Het gaat niet zo goed met mij, laten we daar maar mee beginnen. Ik heb een eigenschap die -zo goed en slecht als die is- mij altijd laat presteren. Doorgaan, niet opgeven, ten koste van alles. Perfectionisme. En faalangst. Souvenirs van mijn verleden. Jarenlang werd ik zeer agressief behandeld door mijn overspannen en aan alcohol verslaafde vader. Ik zorgde voor mijn negen jaar jongere broertje en stak financieel behoorlijk een helpend handje toe naar mijn ouders. Ik dacht nooit aan mezelf, vluchten was de enige manier hoe ik mezelf staande hield. Mocht niet falen, mocht niet opgeven. Doorgaan.

Doorgaan.. ten koste van alles; ten koste van mezelf. En nu zit ik er doorheen. Ben overwerkt? Of hoe noem je dat eigenlijk? Te druk in m’n hoofd, dat sowieso. Ervoor kiezen om er een jaar tussenuit te gaan was ondanks alle alarmbellen alsnog de moeilijkste beslissing ooit. Want ik heb nog maar één studiejaar te gaan, het afstudeerjaar. Wetende dat dit de meest zware periode van een studie is, piekerde ik me een ongeluk. Want zo kan ik toch niet verder? Waarom voel ik me niet gelukkig?

Wat doe ik overdag zoal? Van de ene taak vlieg ik naar de andere. Dit moet, dat moet, zus moet, zo moet. Dag in, dag uit. Geen tijd voor mezelf. Geen tijd voor mijn blog, mijn vrienden, mijn lichaam, mijn geluk. Geen ruimte in mijn hoofd voor nieuwe dingen. Zelfs geen ruimte om ècht te genieten van de zomervakantie in Frankrijk. Dat is niet hoe ik verder wil.

EMDR therapie, cognitieve psychotherapie, een schouderoperatie, lief zijn voor mezelf, het hoofd leegmaken, kunnen genieten van kleine dingen, geen takenpakket moeten kunnen afvinken, gelukkig zijn. Deze opsomming is mijn to do lijst (want ik ben nogal fan van lijstjes..) voor komend jaar. Spannend? Zeker! Goede keuze? Hell yeah! Maar zo blij en opgelucht als ik er over kan zijn, zo verdrietig ben ik ook. Ik ben stuk. Mijn verleden heeft me stuk gemaakt.

En nu ga ik helen.

Onderschrift IKVOELVLINDERS

P.s. Dit is een van m’n heftigste blogs ooit. Het hart klopt me in de keel.. Maar zoiets op papier zetten maakt het stapje voor stapje steeds meer ‘echt’. Ik ga het doen. En de rest van mijn leven is van mij.

Advertenties

3 gedachtes over “Personal | Veel hooi en een vork

  1. Hoi Sabine,

    Knap en moedig dat je dit persoonlijke verhaal deelt, open en eerlijk!

    Heftig om te lezen, dat je drukke leven je zo in de greep houdt, en nare dingen uit het verleden helpen dan ook niet mee.

    Ik hoop oprecht dat je to-do list voor komend jaar je gaat helpen om hier beter dan ooit uit te komen.

    Je leven is van jou, en van niemand anders. Het ga je goed Sabine. Denk aan jezelf.

  2. Littekens uit het verleden kun je wel verbergen voor de buitenwereld, maar ze zijn wat ze zijn. Ik heb enorm veel respect voor je moed om huidig logje te schrijven. Het is niet makkelijk voor je, maar probeer vooruit te kijken en je recht te trekken aan de mensen die het goed met je menen. Ik duim voor je !!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s